บ่อมหัศจรรย์ ในวันที่ได้กลับมาเยือน
บ่อน้ำกว้างเมตรกว่าริมทุ่งกะมัง ที่กลายเป็นจุดนัดพบของนกกว่า 70 ชนิด
แอ่งน้ำเล็ก ๆ ริมทุ่งกะมัง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว ที่คนทำมันขึ้นมากับมือ แล้ววันหนึ่งได้กลับไปนั่งดูนกที่เดิมอีกครั้ง
บ่ายวันหนึ่งปลายเดือนเมษายนที่ร้อนอบอ้าว ผู้เขียนมีโอกาสขึ้นไปที่ทุ่งกะมัง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว และไม่พลาดที่จะขออนุญาตเจ้าหน้าที่เข้าไปนั่งในบังไพรที่ “บ่อมหัศจรรย์” บ่อน้ำเล็ก ๆ ซึ่งตัวเองมีส่วนสร้างขึ้นมาสมัยยังทำงานอยู่ที่ป่าแห่งนี้ ก่อนจะย้ายไปประจำที่อื่น
บ่อนี้มหัศจรรย์ตรงไหน
เดิมทีมันเป็นเพียงแอ่งดินตื้น ๆ กว้างราว 1 เมตร ริมทุ่งกะมัง มีน้ำขังตามปกติในฤดูฝน แต่พอย่างเข้าฤดูหนาว แอ่งน้ำอื่น ๆ ในป่าแถบนั้นเริ่มแห้ง เหลือเพียงแอ่งนี้ที่ยังพอมีน้ำ มันจึงกลายเป็นที่ชุมนุมของนกจากทั่วบริเวณที่เข้ามากินน้ำและเล่นน้ำ
ปัญหาคือช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นสั้นมาก เพราะพอเข้าหน้าร้อนน้ำในแอ่งก็เหือดจนเหลือแต่ดินแห้ง นกที่เคยเห็นทุกวันก็ย้ายไปใช้แหล่งน้ำอื่น
ความคิดที่อยากให้แอ่งนี้มีน้ำตลอดหน้าแล้งจึงเกิดขึ้น ตอนแรกใช้วิธีหิ้วถังมาเติม ต่อมาพัฒนาเป็นต่อท่อและติดก๊อกน้ำ แล้วสร้างบังไพรถาวรไว้ให้คนที่สนใจเข้ามาดูนกได้สะดวก ผลที่ตามมาเกินคาด นักดูนกและช่างภาพนกแวะเวียนกันมาไม่ขาด และจำนวนชนิดนกที่เข้ามาใช้บ่อนี้นับได้ไม่ต่ำกว่า 70 ชนิด
บางชนิดเป็นนกหายากในเมืองไทย บางชนิดพบได้ทั่วไปแต่เห็นตัวยากเพราะชอบอยู่ในที่รกทึบ จะออกมาโชว์ตัวชัด ๆ ก็ตอนลงกินน้ำหรือเล่นน้ำนี่เอง บ่อกว้างเมตรกว่า ๆ จึงได้ชื่อว่า “บ่อมหัศจรรย์”
บ่ายวันที่กลับไปเยี่ยมเพื่อนเก่า
บ่ายวันนั้นไม่ได้ตั้งความหวังว่าจะเจอนกชนิดใหม่หรือนกหายาก ขอแค่ได้เจอนกอะไรก็ได้ เพื่อรื้อฟื้นความสุขเก่า ๆ สมัยที่เคยมานั่งเฝ้าบ่อนี้เป็นประจำ
บ่อมหัศจรรย์ไม่ทำให้ผิดหวัง อากาศร้อนพอที่จะมีนกเข้ามาเล่นน้ำไม่น้อยกว่า 20 ชนิด ทั้งพวกสีสันสดใสอย่างนกโพระดกคอสีฟ้าและสาลิกาเขียว จอมส่งเสียงโวยวายอย่างนกกะรางหัวหงอก และตัวกลมป้อมสีกลมกลืนกับป่าอย่างกระทาดงอกสีน้ำตาล ส่วนนกปรอดเข้ามาราว 5-6 ชนิด
ที่ชอบเป็นพิเศษคือนกปรอดเหลืองหัวจุก ไม่ใช่นกหายาก แต่ดูเพลินตอนเล่นน้ำ วันนั้นมากันสามตัว เข้ามาจิบน้ำอย่างระแวดระวังก่อน พอมั่นใจว่าปลอดภัยจึงผลัดกันกระโดดลงไปยืนแช่ สะบัดปีกจนขนเปียกปอน แล้วขึ้นไปไซ้ขนบนขอนไม้ริมบ่อ สลับกันอย่างนี้ตัวละหลายเที่ยวจนพอใจจึงบินจากไป ปล่อยให้ตัวอื่นเข้ามาแทน
จนเย็นย่ำความมืดเริ่มมาเยือน จึงได้ร่ำลากัน พร้อมความสุขจากการได้กลับมาพบเพื่อนเก่าที่บ่อน้ำเล็ก ๆ กลางป่าภูเขียวแห่งนี้
วรรณชนก สุวรรณกร – ภาพ
25 กรกฎาคม 2568
