ปลาธรรมดา
ในยุคที่เกือบทุกอย่างต้องเป็น “คอนเทนต์” นัท สุมนเตมีย์ กลับค้นพบความสุขจากการดำน้ำแบบเรียบง่าย ด้วยการหยุดนิ่งและเฝ้ามองปลาตัวน้อยธรรมดา ๆ ใต้ทะเล แม้ว่าหลายครั้งจะไม่พบอะไรตื่นเต้นหรือภาพไวรัล แต่กลับได้รับความสงบเติมเต็มหัวใจมากกว่าการตามถ่ายฉลามวาฬหรือกระเบนราหูเสียอีก
ในโลกทุกวันนี้ที่ประสบการณ์กลายเป็นของล้ำค่าในโลกโซเชียล ผู้คนต่างไขว่คว้าหาประสบการณ์ที่เหนือกว่ามาขิงมาอวดกัน แม้กระทั่งการออกไปสัมผัสธรรมชาติอย่างการดำน้ำ หรือในโลกใต้น้ำ ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นของมีราคาที่ต้องวัดต้องเปรียบเทียบกันไปหมด ฉันออกเรือไปเจอกระเบนราหู ฉันออกไปเจอฉลามวาฬ ฉันออกเรือไปเจอออร์กา ฉันเจอฉลามเสือ ถ้าใครไม่เจออะไรนี่กลายเป็นว่าขาดทุน ไม่คุ้มค่า น่าเบื่อ ไม่มีคอนเทนต์ไปเสียหมด
เมื่อกลางเดือนมีนาคมที่ผ่านมานี้เอง ที่ผมได้มีโอกาสออกเรือไปดำน้ำกับเรือ Aruna Voyager บนเส้นทางอันดามันเหนือ ผมได้ค้นพบความสนุกของการดำน้ำที่ทำหล่นหายไปหลายปี นั่นก็คือความสุขของการดำน้ำกับการถ่ายภาพปลาธรรมดา ๆ ที่หลายคนอาจจะมองว่าน่าเบื่อ ไม่มีคอนเทนต์ เรียกยอดไลก์ไม่ได้เหมือนฉลามวาฬ กระเบนราหู
วันสุดท้ายที่เราลงดำน้ำที่เกาะบอน สองไดฟ์สุดท้ายของทริปผมตัดสินใจเปลี่ยนเลนส์ในกล้องเป็นเลนส์มาโคร และเลือกที่จะลงไปลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ ในแนวปะการัง และเฝ้าถ่ายปลาทั่วไปที่ว่ายผ่านไปผ่านมาในแนวปะการัง อย่างเจ้าปลาผีเสื้อเทวรูป หรือ Moorish idol (Zanclus cornutus) ตัวนี้ที่ว่ายผ่านเข้ามาหน้ากล้องของผม
ผมพบว่าเมื่อเราเคลื่อนที่ช้าลง หรือแม้กระทั่งหยุดการเคลื่อนไหว ในบางครั้งเรากลับมองเห็นสรรพสิ่งรอบตัวมากขึ้น เราเห็นปลาตัวนั้นทะเลาะกับปลาตัวนี้ เห็นปลาตัวโน้นกำลังเกี้ยวพาราสีเรียกร้องความสนใจจากปลาตัวเมียรอบ ๆ ข้าง เห็นปลาบางตัวอ้าปากออกเชื้อชวนให้ปลาพยาบาลเข้ามาทำความสะอาดร่างกายให้ หรือแม้กระทั่งปลานกขุนทองบางชนิดที่แต่งตัวเลียนแบบปลาพยาบาล แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นมิจฉาชีพที่แอบแฝงเข้ามาตอดกินเนื้อของปลาที่เข้ามาทำความสะอาดร่างกายในบริเวณที่เราเรียกว่า Cleaning Station
ในไดฟ์ที่เพื่อนร่วมทริปหลาย ๆ คนกลับขึ้นมาแล้วบ่นว่าไม่มีปลาใหญ่ ไม่มีฉลามวาฬ ไม่มีกระเบนราหูผมกลับพบพื้นที่ที่มีความสุขกับการถ่ายภาพและเฝ้ามองชีวิตของปลาธรรมดา ๆ และนี่คือความสุขของการดำน้ำของผม ที่ทำให้ผมดำน้ำต่อเนื่องกันมายาวนานกว่า 30 ปี
นัท สุมนเตมีย์ – ภาพ
22 เมษายน 2568
